KOSMÓW
 
gm. Hrubieszów, pow. hrubieszowski

Historia miejscowości

 
Kopiec z 1848 roku

Kosmów – południowa granica  osadnictwa Gotów

 Zdjęcia rzeki Bukowej w lutym 2009 r.



     
K O S M Ó W


      Wieś położona na wschodnim skraju gminy Hrubieszów, nad rzeką Bug, w obrębie Kotliny Hrubieszowskiej.

      Istnieje dokument (uważany obecnie za falsyfikat), według którego w 1376 roku książę Jerzy Chełmski nadał Ślipcze wraz z kilkoma innymi wsiami władyce chełmskiemu. Jednak Władysław Jagiełło zapewne nie uznał początkowo tego nadania, dlatego w latach 1392-1431 Kosmów wraz z Cichobórzem i Szychowicami należał do dóbr królewskich. Dopiero w 1425 roku Władysław Jagiełło potwierdził nadanie tej wsi władyce chełmskiemu Charytonowi, przenosząc ją jednocześnie na prawo niemieckie (A. Gil 1999, s. 77). W 1431 roku Jagiełło zwrócił (być może chodzi tu o włączenie jej do księstwa bełskiego) wieś Ziemowitowi V, w nagrodę za jego udział w walce ze Świdrygiełłą. W roku 1462 wieś została włączona do Korony wchodząc w skład starostwa hrubieszowskiego (W. Bondyra 1993, s. 56). W 1524 roku władyka chełmski Filaret zamienił Ślipcze, Kosmów i Cucniów na Białopole i Buśno (W. Słobodian 2005, s. 239). Wówczas komów zapewne włączono do starostwa hrubieszowskiego. W 1578 roku starostą hrubieszowskim był Andrzej Tęczyński, wojewoda bełski, który posiadał w Kosmowie 3 i 3/4 łana użytków, 8 zagrodników z ziemią, 2 stawy, 2 komorników z ziemią, 2 komorników z bydłem i 6 ubogich (A. Jabłonowski 1902, s. 230). Według lustracji w 1627 roku było we wsi 17 kmieci osiadłych na 20 półłankach, wybraniec i zapewne młyn. W 1665 roku nie było tu kmieci ani wybrańca a jedynie 5 zagrodników, natomiast młyn został spalony przez Moskali (E. i K. Arłamowscy, W. Kaput 1976, s. 286-287). Jeszcze w 1767 roku wieś należała do dóbr królewskich i była w dzierżawie Franciszka Potockiego, wojewody kijowskiego (CPAHUL, Taryfa mostowego..., s. 219).
W 1816 roku Kosmów należał do Józefa i Antoniego Ciemieniewskich (J. A. Wadowski 1907, s. 139). Wkrótce dobra te nabył Jakub Pawłowski, ożeniony z Kornelią z Bachmińskich, pierwszy raz zamężną za Ciemniewskim. W 1822 roku wieś za 80 tys. złp nabyła od męża Kornelia Pawłowska, a w 1829 roku sprzedała go za 148 331 złp Józefowi Benedyktowi Chrzanowskiemu, żonatemu z Anielą Marianną z Rzewuskich. W 1838 roku 3/4 majątku po połowie odziedziczyły dzieci: Aleksander Tomasz i Józefa Angela Chrzanowscy, natomiast 1/4 Aniela Marianna, żona Józefa. W 1854 roku Aleksander Tomasz kupił części dóbr siostry i po śmierci matki w 1858 roku został jedynym ich właścicielem (APZ, Akta hipoteki Kosmów).
       Spis z 1827 roku notował wieś w powiecie hrubieszowskim i parafii Hrubieszów. Liczyła wówczas 16 domów i 120 mieszkańców (Tabella..., t. I, s. 229). W 1845 roku Kosmów należał do gminy Kryłów. Istniała tu karczma, która uzyskała patent na dalsze prowadzenie wyszynku alkoholu (DzUGL, 1845 r., s. 392). Pod koniec XIX wieku wieś liczyła 55 domów i 689 mórg gruntów. Folwark wraz z nomenklaturą Przemysławice liczył 921 mórg, w tym 514 mórg gruntów ornych i ogrodów, 95 mór łąk, 28 mórg pastwisk, 256 mórg lasu i 28 mórg nieużytków i placów. W folwarku były 3 budynki murowane i 20 drewnianych (SGKP, wypisy, s. 153).
W 1878 roku dobra Kosmów otrzymała w spadku po mężu Aleksandra ze Świeżawskich Chrzanowska i wyszła za mąż po raz drugi za Alfreda Wojciechowskiego. W 1921 roku część dóbr została rozparcelowana i powstała kolonia Kosmów. W 1926 roku folwark Kosmów od Aleksandry Wojciechowskiej kupiła za 245 tys. zł Maria ze Świeżawskich Świeżawska, żona Stefana Świeżawskiego, a w 1929 roku Kosmów przeszedł na jej syna Eustachego Świeżawskiego. W 1938 roku za 21 299 zł folwark w Kosmowie kupiła Krystyna Colonna Walewska. Ostatecznie majątek o powierzchni 343,08 ha w 1946 roku przejął Skarb Państwa (APZ, Akta hipoteki Kosmów).
      W 1888 roku wybudowano we wsi cerkiew, jako filię parafii w Ślipczu. Po I wojnie światowej była nieczynna i została rozebrana w 1938 roku (W. Słobodian 2005, s. 239). Zapewne wraz z budową cerkwi powstał przy niej cmentarz grzebalny, czynny do końca II wojny światowej. Obecnie posiada on kształt pięcioboku o pow. 0,24 ha (D. Kawałko 1994, s. 74-75).
Według spisu z 1921 roku wieś liczyła 69 domów i 400 mieszkańców, w tym 19 Żydów i 367 Ukraińców, kolonia 10 domów i 81 mieszkańców, wyłącznie Polaków, natomiast folwark liczył 5 domów i 72 mieszkańców, w tym 22 Ukraińców (Skorowidz...., t. IV, s. 32).
W okresie okupacji hitlerowskiej utworzono w Kosmowie szkołę ukraińską (J. Doroszewski 1984, s. 158  
            

                    Józef Niedźwiedź  „Leksykon historyczny dawnego województwa zamojskiego”
                                                                                                  Zamość 2003




Kopiec  z 1848 roku:



PANIE  RACZ

PRZYIĄĆ

OFIARĘ  MOIĄ

TY  ZGŁĘBIASZ

NASZE

SKRYTOŚCI

PROSZĘ  CIĘ

UFAIĄC  W

ŁASKĘ  TWOIĄ

WYSŁUCHAY

W  DUCHU

MIŁOŚCI

Kopiec powstał w roku 1948,
po epidemii,
zwanej wówczas morowym powietrzem,
która nawiedziła wówczas Kosmów.

Kopiec usytuowany przy drodze
Hrubieszów - Kryłów,
widoczny po prawej stronie jadąc z Hrubieszowa do Kryłowa.

I  BŁAGAM

ULŻYI GNIEWU

TWOIEGO

ZASŁOŃ  NAS

PŁASZCZEM

LITOŚCI

W  CZASIE

POWIETRZA

GRASUIĄCEGO

CHOĆ  SŁUSZNIE

KARZESZ

ZA  ZŁOŚCI

DNIA  1  WRZEŚNIA

1848  R.


 
 
 
 

 


Kosmów – południowa granica  osadnictwa Gotów.

 

Do największych odkryć archeologicznych ostatnich dziesięcioleci i to na skalę europejską zalicza  się wykopaliska w Masłomęczu. To tam prof.Andrzej Kokowski odkrył zespół osad i cmentarzysk Gotów z okresu rzymskiego (koniec I w.-koniec IV w.).

Ponad dwudziestoletnie badania tej części Ziemi Hrubieszowskiej zaowocowały także książką autorstwa Pana Andrzeja Kokowskiego „30 powodów do dumy z mieszkania w krainie Gotów”.

Znajdziemy tam informacje o znaleziskach na terenach zamieszkałych przez Gotów, ich zwyczajach i wiele innych ciekawostek. Ponadto autor szczegółowo opisuje znaleziska z innych okresów a dotyczące Gródka, Moroczyna, Ślipcza, Czerniczyna, Metelina i Kosmowa. Jak podaje prof.Kokowski rzeczka Bukowa, płynąca przez Cichobórz i Kosmów stanowiła południową granicę osadnictwa Gotów. Stąd też badania na terenie Kosmowa i rozdział poświęcony tej miejscowości w wyżej wymienionej publikacji.

My przytaczamy ten fragment z dwu powodów. Kosmów znajduje się na terenie działań naszego Towarzystwa, a po drugie pragniemy zachęcić do zapoznania się z całą publikacją prof. Kokowskiego.

 

Kosmów

Penetrujący Lubelszczyznę, jeden z pierwszych badaczy jej starożytności, lekarz z zawodu Władysław Olechnowicz z Lublina, dotarł tutaj w 1896 r.. Celem jego poszukiwań było cmentarzysko kurhanowe. Rozkopał on ich w Hrubieszowskiem kilka (na przykład: Nieledew, Gródek nad Bugiem). W Kosmowie zaś zbadał grupę kopców zlokalizowanych między wsią, a ogrodem dworskim, w którym -  a raczej pod ich nasypami – natrafił jedynie na warstwę z pozostałościami ciałopalenia.

Na podstawie tej obserwacji sądzi się dzisiaj, że były to obiekty wczesnosłowiańskie, datowane na okres przedchrześcijański wczesnego średniowiecza, czyli na czasy przed X w. po Chr.

            Na obszarze miejscowości zlokalizowano wiele innych stanowisk archeologicznych, odnoszących się od czasów neolitu (młodszej epoki kamienia) po okres panowania Rusi Kijowskiej .

            Już w trakcie pierwszej fazy badań osadnictwa gockiego w Kotlinie Hrubieszowskiej, natrafiono na terenie wsi  na pozostałości kilku osiedli (lub dużych zagród rolniczych) tego ludu, z największą, zajmującą kluczową pozycję umieszczoną przy ujściu rzeczki Bukowej do Bugu. Najbardziej spektakularnym zabytkiem  z tej miejscowości jest jednak znaleziona tutaj przypadkowo złota moneta (aureus), wyemitowana przez galijskiego uzurpatora do cesarskiej władzy – Postumusa (260-269). Najprawdopodobniej w czasach gockich adoptowana ją do funkcji medalionu, wybijając w niej brutalnie otwór dla przewleczenia sznura.

            Znalezisko zasiliło zbiory Muzeum im. ks. Staszica w Hrubieszowie.”

 

Źródło:

Andrzej Kokowski – 30 powodów do dumy z mieszkania w krainie Gotów    

Hrubieszów –Lublin 2007  

 

                                                                                         Opracował: Henryk Żurawski